หมิว - พิชญ์ชญิศา บุญใส ครูผู้นำการเปลี่ยนแปลง รุ่น 12 สอนวิทยาศาสตร์ที่โรงเรียนแม่วินสามัคคี จ.เชียงใหม่ นักเรียนกว่า 90% ที่นี่เป็นเด็กชาติพันธุ์กะเหรี่ยง ใช้ภาษากะเหรี่ยงมากกว่าภาษาไทย หลายคนอ่านเขียนภาษาไทยไม่คล่อง แต่สิ่งที่หมิวสังเกตเห็นตั้งแต่เดือนแรกคือ ความอยากเรียนรู้ยังอยู่ครบ โดยเฉพาะในวิชาวิทยาศาสตร์
เธอจึงไม่สอนตามแผน แต่นับหนึ่งใหม่ไปพร้อมกับเด็กๆ
"เรานับหนึ่งให้เขาใหม่เลย ไม่อยากปล่อยเหมือนที่ผ่านมา สำหรับเด็กที่อ่านไม่ออก เขียนไม่ได้ เราสร้างสื่อที่เป็นรูปภาพ แล้วพยายามนำสิ่งที่อยู่ในชีวิตประจำวันมาเชื่อมให้นักเรียนเข้าใจมากที่สุด"
โรงเรียนมีคลินิกภาษาอยู่แล้ว แต่ภาระงานครูทำให้ขาดความต่อเนื่อง เด็กหลายคนจึงยังตามไม่ทัน
แล้วคืนก่อนสอบปลายภาค นักเรียนคนนั้นก็เดินมาหาเธอ
หมิวตัดสินใจทันที เธออ่านข้อสอบให้เขาฟัง แล้วให้เขากาคำตอบเอง
ครูบางท่านไม่เห็นด้วย ตั้งคำถามว่าถ้าอ่านข้อสอบให้วันนี้ เด็กจะพึ่งตัวเองได้ในระยะยาวไหม หมิวไม่หลีกเลี่ยงคำถามนั้น แต่เธอมีคำตอบที่ชัดเจน - การอ่านข้อสอบให้ฟังไม่ได้ทำให้การวัดผลเสียความยุติธรรม แต่กลับทำให้เห็นความรู้ที่แท้จริงของเด็กได้ชัดขึ้น เธอพูดเหตุผลนี้ในที่ประชุมครู ตรงๆ และสุภาพ
ผลออกมา นักเรียนที่เคยได้ 2–3 คะแนนจาก 20 กลับมาได้ 16–17 คะแนน
แต่สิ่งที่สำคัญกว่าตัวเลขคือสิ่งที่เกิดขึ้นในห้องประชุม ครูทุกคนเริ่มมองปัญหานี้ร่วมกัน และค้นพบว่ายังมีนักเรียนในระดับชั้นอื่นที่เผชิญความท้าทายเดียวกัน โรงเรียนจึงจัดคอร์สสอนภาษาไทยระยะสั้น 2 สัปดาห์ในช่วงปิดเทอม เพื่อให้เด็กๆ กลับเข้าห้องเรียนในปีถัดไปพร้อมกว่าเดิม
"บางคนบอกว่าก็ช่างไปสิ เด็กไม่คิดจะพัฒนาตัวเอง แต่ความจริงเราช่วยเด็กได้ เขามีสิทธิที่จะเรียนรู้และทำให้สำเร็จ"
นี่คือความหมายของการมีครูผู้นำฯ อยู่ในห้องเรียน ที่ไม่ใช่แค่สอน แต่ทำให้สิ่งที่ควรถูกมองเห็น ถูกมองเห็นจริงๆ
ร่วมสนับสนุนให้ครูผู้นำฯ อีกหลายร้อยคนได้ยืนอยู่ในห้องเรียนที่ต้องการพวกเขา
📩 partnerships@teachforthailand.org
When Reading Challenges Are Finally Seen
A student approached his teacher just before final exams and said:
“I don’t want to guess. You don’t need to tell me the answers. Could you just read the questions for me?”
He was not asking to cheat. He was simply asking for the opportunity to show what he already knew.
Mew – Pitchayachisa Boonsai, a Cohort 12 Fellow, teaches science at Mae Win Samakkhi School in Chiang Mai. More than 90% of her students are Karen ethnic minority children who use Karen more often than Thai. Many struggle to read and write in Thai, but from her very first month in the classroom, Mew noticed something important: their curiosity and desire to learn were still there, especially in science.
Instead of simply following the curriculum plan, she chose to start from the beginning alongside her students.
“We started over together. I didn’t want to let things continue as they had before. For students who couldn’t read or write, I created visual learning materials and connected lessons to things they encounter in everyday life so they could understand more easily.”
The school already had a language support program, but limited teacher capacity made it difficult to sustain. As a result, many students continued to fall behind.
Then, the night before final exams, that student approached her.
Mew made a decision. She would read the exam questions aloud and allow him to select the answers himself.
Some teachers disagreed. They questioned whether reading the exam to students would help them learn by themselves in the long run. Mew did not avoid the conversation. Instead, she explained that reading the questions aloud did not compromise fairness. It simply allowed teachers to assess what students actually knew, rather than measuring their reading ability in a science exam.
She shared this perspective openly and respectfully with her colleagues.
The results were striking. Students who had previously scored only 2–3 points out of 20 achieved scores of 16–17.
But the most important outcome was not the score.
The conversation sparked among teachers led the entire school to recognize that students in other grade levels were facing similar challenges. Together, they identified a broader issue and took action. During the school break, the school organized a two-week Thai language program to help students strengthen their literacy skills before returning for the next academic year.
“Some people say we should just leave it alone, that students don’t want to improve themselves. But the truth is, we can help them. They have the right to learn and the opportunity to succeed.”
This is what it means to have Fellows in classrooms — not only teaching lessons, but helping schools see what has been overlooked for too long.
Because meaningful change often begins when someone chooses to notice what others have stopped seeing.
Join us in supporting more Fellows to stand in the classrooms that need them most.
📩 partnerships@teachforthailand.org