Stories from the ground

ครูมิกซ์ โรงเรียนห้วยกระเจาพิทยาคม กาญจนบุรี

June 15, 2020

พูดพร้อมกัน  You can do It !

“ใกล้ถึงคิวแล้วทำไงดี ต้องพูดยังไงจะพูดถูกไหม ยิ่งเป็นภาษาอังกฤษด้วย ถ้าพูดผิดเพื่อนทั้งห้องต้องหัวเราะแน่เลยทำไงดี ๆ เนี่ยภาษาอังกฤษอีกแล้ว ไม่ชอบเลย ไม่อยากทำแล้ว” หัวใจเต้นแรงกับความรู้สึกปน ๆ ทั้งกังวล ทั้งตื่นเต้น ภาวนาในใจให้เสียงออดดังหมดเวลาก่อนจะถึงคิวตัวเองเพื่อจะต่อเวลาไปอีกสักนิด เผื่อคาบหน้าครูจะเปลี่ยนใจไม่ต้องทำแล้ว

ในมุมของครูหน้าห้องที่กำลังตั้งใจฟังและเอาใจช่วยนักเรียนพลางสังเกตพฤติกรรมนักเรียนที่ชอบหัวเราะเพื่อนทำให้นักเรียนที่ยืนอยู่หน้าห้องเสียกำลังใจ ไม่มั่นใจ ไม่กล้าที่จะพูดต่อ

 

คาบแรกของครูมิกซ์ ครูผู้นำการเปลี่ยนแปลงรุ่นที่ 6 และนักเรียนชั้น ม.1โรงเรียนห้วยกระเจาพิทยาคม จังหวัดกาญจนบุรี กิจกรรมต่อไปเมื่อนักเรียนทุกคนแนะนำตัวเสร็จ ครูมิกซ์จึงให้นักเรียนเขียนความรู้สึกของนักเรียนต่อภาษาอังกฤษและเสนอความคิดเห็นว่าอยากให้การเรียนรู้ในห้องเรียนของเราเป็นแบบไหน

 

ซึ่งคำตอบที่ได้โดยสรุปคือ นักเรียนมองว่าภาษาอังกฤษเป็นเรื่องไกลตัวจึงไม่ได้มีความสนใจในการเรียนรู้เพิ่มเติมส่วนความคิดเห็นห้องเรียนที่อยากให้เป็นคือ อยากให้เป็นการเรียนรู้ที่สนุกอยากให้เพื่อนไม่หัวเราะ ไม่ว่า ไม่ล้อกัน ก็เป็นหนึ่ง หลังจากการรับฟังมุมมองและความคิดเห็นของเด็กๆ แล้วครูมิกซ์จึง ปิ๊ง! ไอเดียขึ้นมา

 

“เราสร้างกฎข้อตกลงร่วมกันในห้องเรียนข้อแรกคือการเคารพซึ่งกันและกัน ไม่หัวเราะ หรือล้อเพื่อน ข้อที่สองทุกครั้งเวลาเราให้นักเรียนไม่ว่าออกเสียงคำศัพท์ พูดหน้าห้องหรือตอบคำถาม เราจะร่วมกันให้กำลังใจเพื่อนด้วยการพูดคำว่า ‘You can do it!’ โดยถ้านักเรียนคนไหนปฏิบัติตามก็จะได้แต้มสะสมเขียนไว้บนบอร์ด” เด็ก ๆต่างตื่นเต้นกับกฎแปลกหน้าที่ไม่เคยเจอที่ไหนมาก่อน แต่ก็พร้อมให้ความร่วมมือและสนุกไปกับการเก็บแต้มในห้องเรียนเมื่อการเคารพซึ่งกันและกันกลายเป็นเรื่องปกติของห้องเรียนนี้ จากเสียงหัวเราะเวลานักเรียนทำผิดก็ถูกแทนที่ด้วยคำพูดให้กำลังใจซึ่งกันและกัน ทำให้เด็ก ๆ มีความสบายใจและรู้สึกปลอดภัยที่จะลองผิดลองถูกเพื่อเรียนรู้มากขึ้น

 

แต่มุมมองความคิดเกี่ยวกับภาษาอังกฤษของนักเรียนก็ยังคงอยู่หนึ่งในความคิดเห็นของเด็ก ๆ บอกเหตุผล เพราะรู้สึกว่าภาษาอังกฤษเป็นเรื่องไกลตัวเรื่องยาก และเราคงทำไม่ได้หรอก แต่ครูมิกซ์ไม่ได้เชื่ออย่างนั้นครูมิกซ์จึงเลือกที่จะใช้เวลาอยู่กับนักเรียนช่วงพักเที่ยงพูดคุยและสังเกตว่าพวกเขาสนใจชอบเล่น ชอบทำอะไรกัน จนได้พบว่าเกมโทรศัพท์มือถือ คืออันดับต้น ๆ ที่นักเรียนให้ความสนใจและเล่นกันเยอะครูมิกซ์จึงดึงสิ่งใกล้ตัวนี้มาเป็นตัวอย่างในห้องเรียน

 

เรายกตัวอย่างตัวละครในเกมแม้นักเรียนจะยังไม่รู้จักศัพท์ภาษาอังกฤษคำนี้ แต่นักเรียนสะกดชื่อของตัวละครถูกทั้ง ๆ ที่ก็เป็นภาษาอังกฤษเหมือนกัน จากความรู้สึกไม่ชอบหน้าภาษาอังกฤษสักเท่าไหร่ก็ค่อย ๆ ทำให้พวกเขาเปิดใจ และเห็นภาพมากขึ้นว่าภาษาอังกฤษจริง ๆแล้วก็ไม่ใช่คนแปลกหน้าที่ไหน เจอกันอยู่ทุกพักเที่ยงในเกมโทรศัพท์ และภาษาอังกฤษเหมือนกันนี่แหละจากที่เคยคิดว่าเป็นเรื่องไกลตัวมาก แต่ที่จริงเราเองก็รู้จักในระดับนึงเหมือนกันนะ

 

หากมุมมองของตัวนักเรียนเองยังไม่พร้อมเปิดรับแถมคนรอบข้างก็ยังคงไม่เปิดโอกาส กิจกรรมที่สอนให้นักเรียนได้รู้จักกับการเคารพกันในห้องผ่านการให้และรับกำลังใจซึ่งกันและกัน ก็สามารถเปลี่ยนบรรยากาศในห้องเรียนให้เต็มไปด้วยพลังบวกเปิดโอกาสให้พวกเขามั่นใจและกล้าที่จะเรียนรู้มากขึ้นประกอบกับการใช้บริบทที่คุ้นเคยของเด็ก ๆ ดึงมากเพื่อเป็นตัวช่วยให้พวกเขาเห็นภาพ และรู้สึกเชื่อมโยงกับสิ่งที่ครูสอนได้ก็เป็นตัวกระตุ้นที่ช่วยให้นักเรียนได้ลองเปิดใจที่จะเรียนรู้

 

“สิ่งสำคัญคือความเชื่อของเราที่มีต่อเด็กเชื่อในการเรียนรู้ของนักเรียน” ครูมิกซ์แชร์ให้เราฟังถึงความเชื่อที่นักเรียนสามารถพัฒนาและเติบโตได้แม้เด็กแต่ละคนจะแตกต่างกัน แต่ทุกคนสามารถเรียนรู้ และพัฒนาได้ในวิธีการและช่วงเวลาที่เหมาะสม ความใส่ใจและทุ่มเทของครูอย่างสม่ำเสมอนั้นไม่เคยศูนย์เปล่านักเรียนสัมผัสได้ และสิ่งเหล่านั้นย่อมส่งผลดีต่อพวกเขาเสมอ  

 

ขอบคุณครูมิกซ์ที่แบ่งปันเรื่องราวดีๆ ให้เราฟังนะคะ

จะคอยเป็นกำลังใจให้เสมอและพบกันเร็วๆ นี้ค่ะ

 

เขียนโดย

นุ๊ก ปวันรัตน์ สันติยานนท์